vrijdag 2 december 2016

De draad oppakken...

Het is alweer twee en een halve maand geleden dat mijn Lief overleed, en ik mis hem elke dag. Hij was zo'n gezellige man om in huis te hebben, die in goede doen vrijwel dagelijks voor me kookte, me vertelde wat er op tv kwam, en me verwende met kopjes koffie of een glaasje van  dit of dat.
Dat verdween eigenlijk al na de operatie op 25 april, en het werd steeds moeilijker voor hem om te praten. De stilte kwam eigenlijk al toen Lief nog leefde, en ik merk dat ik dat alles toch echt een plek moet gaan geven.

Toch ben ik niet bij de pakken neer gaan zitten, en eigenlijk heb ik momenteel een heel druk leven. Toen Lief nog leefde en we dachten dat hij zou genezen had ik me opgegeven voor een bestuur, al begreep Lief niet waarom ik het deed, maar dan zei ik dat hij meer thuis zou zijn, en dat het dan goed was als ik mijn eigen dingen zou krijgen zodat onze wereld niet heel klein zou worden. Nu ben ik blij dat ik het gedaan heb, want elke week staan er in dat verband wel 2 of 3 afspraken gepland; vergaderingen, werkoverleg, excursies, cursussen en meer van dat alles. Ik heb me moeten verdiepen in wetten en regelgeving, en volg in dat verband ook de politiek goed. Mijn omgeving is erg blij met me, want ze vinden dat ik het hartstikke goed doe, en ik vind het ook werkelijk leuk, maar het maakt het gemis niet minder. Toch wil ik kijken naar deuren die in de toekomst open gaan en niet blijven hangen bij de deuren die gesloten werden. Soms lijkt een dag gewoon in bed blijven heerlijk, met de lakens ver over me heen, maar ik doe het niet, en na elke vergadering kom ik toch weer voldaan thuis. 

Ik merk wel dat ik het lastig vind om goed voor mezelf te zorgen. Te vaak pak ik een boterham of yoghurt om maar niet te hoeven koken. Ook kijk ik af en toe te veel tv (Netflix), terwijl ik dan eigenlijk naar buiten zou moeten, Ik probeer nu wat vaker tussen de middag warm te eten, want te vaak heb ik 's avonds gewoon geen zin meer om de keuken in te duiken. Je staat er nooit bij stil, maar rouwen vreet energie!

Het naaien stond eigenlijk best op een laag pitje. Ook zat ik zelden achter internet, en alle dingen die ik normaal zo gezellig vond deden me lange tijd niets. Nu kijk ik toch weer regelmatig op Pinterest, en ja hoor, als ik dan al dat moois weer voorbij zie komen gaat het toch wel weer kriebelen!
Zo nu en dan maak ik wat blokjes voor de Dear Jane, en ik heb mijn blokken weer opgezocht van de Antique Wedding Sampler van Di Ford Hall. Ik had 4 blokken klaar, en ben de volgende blokken al druk aan het voorbereiden. Ik denk dat ik het sneller pak als het maar klaar ligt. 
En langzaam ontstaan er ook weer plannetjes in mijn hoofd, en zit ik stiekem al te denken aan even een leuke, snelle quilt tussendoor. Ik begin nog niet, maar weet dat de lappen daarvoor al wel in huis zijn! 

Zo heb ik ook besloten dat ik weer eens eigen kleding wil gaan naaien. Ik heb daarvoor het systeem van Lutterloh gekocht; een systeem van patroon tekenen waarmee je als het ware haute couture kunt maken, wat altijd perfect past op jouw lichaam. Het is lang geleden dat ik genaaid heb, maar als ik het leuk vind en het ook wil lukken, dan schaf ik me op termijn ook een lockmachine aan. Ik moet toch wat netter voor de dag komen nu ik veel vergader, dus ik ga het gewoon proberen!
Zie je me al lopen?

Deze heb ik geleend van de pagina van José Veldhuis, Zij is de drijvende kracht achter Lutterloh in Nederland. 
Mijn handen beginnen echt te jeuken!