Vanuit een oud voormalig Zuiderzeestadje vertel ik hier met een vleugje humor en zelfspot over mijn passie voor lapjes en draadjes en soms het leven van alledag.
Mijn laatste post is van meer dan een jaar geleden, en ik had mooie plannen. Tegelijkertijd constateer ik dat het te optimistisch bedacht was, want het was een jaar van vallen en opstaan. Details zal ik mijn lezers besparen, maar ik kan wel vertellen dat rouwen enorm veel energie kost, en moe ben ik eigenlijk nog steeds.
Ik heb me wel goed staande gehouden. Ik was toegetreden tot een bestuur, en ik werd daarvan de voorzitter. Heel veel vergaderingen, stukken lezen, nog meer vergaderingen, cursussen, ontmoetingen en wat al niet meer. Daar stak ik mijn energie in, en het zorgde ervoor dat ik grip op mijn leven hield. Door me in te zetten voor anderen kon ik mijn eigen situatie relativeren, en tijd om mezelf onder te dompelen in verdriet was er niet.
Het verdriet heeft een plaats gekregen, maar toch heb ik ook mijn levenslust weer terug kunnen vinden. Het is zoals Matt Dusk zingt: Two shots of happy, one shot of sad.
Zorg voor die balans, en het komt allemaal uiteindelijk wel goed!
Met lapjes en draadjes ben ik niet erg druk geweest. Ik had er domweg de energie niet voor, en raakte het overzicht kwijt. Er was gewoon niet genoeg rust in me, maar nu komt de zin weer op gang en heb ik me aan tafel geïnstalleerd en pak ik echt de draad weer op. Ik heb zelfs in mijn hoofd al plannen voor de komende tijd en vooral het nieuwe jaar.
Op de valreep dit jaar nog een boek uitgelezen, en dat was een prachtig boek:
Seringenmeisjes van Martha Hall Kelly.
Het is een debuutroman, en vertelt het verhaal van drie vrouwen tijdens en na de tweede wereldoorlog. Een absolute aanrader!
In een volgende post zal ik foto's plaatsen van mijn werk aan de Antique Wedding Quilt en de Dear Jane, maar nu moet ik eerst de camera op gaan laden. Altijd leeg als ik hem nodig heb, maar dat geeft niet. Ik zal je er niet een jaar op laten wachten hoor!
Ik ben met beide quilts verder dan ik dacht, en gebruik deze dagen om nog even een spurt te maken. Ik heb volgende week ook nog vrij, dus ik heb nu echt tijd voor mezelf en dus voor de lapjes. In 2018 wil ik dat deel van mezelf meer tijd geven en zorgen voor een betere balans.
Het is alweer twee en een halve maand geleden dat mijn Lief overleed, en ik mis hem elke dag. Hij was zo'n gezellige man om in huis te hebben, die in goede doen vrijwel dagelijks voor me kookte, me vertelde wat er op tv kwam, en me verwende met kopjes koffie of een glaasje van dit of dat.
Dat verdween eigenlijk al na de operatie op 25 april, en het werd steeds moeilijker voor hem om te praten. De stilte kwam eigenlijk al toen Lief nog leefde, en ik merk dat ik dat alles toch echt een plek moet gaan geven.
Toch ben ik niet bij de pakken neer gaan zitten, en eigenlijk heb ik momenteel een heel druk leven. Toen Lief nog leefde en we dachten dat hij zou genezen had ik me opgegeven voor een bestuur, al begreep Lief niet waarom ik het deed, maar dan zei ik dat hij meer thuis zou zijn, en dat het dan goed was als ik mijn eigen dingen zou krijgen zodat onze wereld niet heel klein zou worden. Nu ben ik blij dat ik het gedaan heb, want elke week staan er in dat verband wel 2 of 3 afspraken gepland; vergaderingen, werkoverleg, excursies, cursussen en meer van dat alles. Ik heb me moeten verdiepen in wetten en regelgeving, en volg in dat verband ook de politiek goed. Mijn omgeving is erg blij met me, want ze vinden dat ik het hartstikke goed doe, en ik vind het ook werkelijk leuk, maar het maakt het gemis niet minder. Toch wil ik kijken naar deuren die in de toekomst open gaan en niet blijven hangen bij de deuren die gesloten werden. Soms lijkt een dag gewoon in bed blijven heerlijk, met de lakens ver over me heen, maar ik doe het niet, en na elke vergadering kom ik toch weer voldaan thuis.
Ik merk wel dat ik het lastig vind om goed voor mezelf te zorgen. Te vaak pak ik een boterham of yoghurt om maar niet te hoeven koken. Ook kijk ik af en toe te veel tv (Netflix), terwijl ik dan eigenlijk naar buiten zou moeten, Ik probeer nu wat vaker tussen de middag warm te eten, want te vaak heb ik 's avonds gewoon geen zin meer om de keuken in te duiken. Je staat er nooit bij stil, maar rouwen vreet energie!
Het naaien stond eigenlijk best op een laag pitje. Ook zat ik zelden achter internet, en alle dingen die ik normaal zo gezellig vond deden me lange tijd niets. Nu kijk ik toch weer regelmatig op Pinterest, en ja hoor, als ik dan al dat moois weer voorbij zie komen gaat het toch wel weer kriebelen!
Zo nu en dan maak ik wat blokjes voor de Dear Jane, en ik heb mijn blokken weer opgezocht van de Antique Wedding Sampler van Di Ford Hall. Ik had 4 blokken klaar, en ben de volgende blokken al druk aan het voorbereiden. Ik denk dat ik het sneller pak als het maar klaar ligt.
En langzaam ontstaan er ook weer plannetjes in mijn hoofd, en zit ik stiekem al te denken aan even een leuke, snelle quilt tussendoor. Ik begin nog niet, maar weet dat de lappen daarvoor al wel in huis zijn!
Zo heb ik ook besloten dat ik weer eens eigen kleding wil gaan naaien. Ik heb daarvoor het systeem van Lutterloh gekocht; een systeem van patroon tekenen waarmee je als het ware haute couture kunt maken, wat altijd perfect past op jouw lichaam. Het is lang geleden dat ik genaaid heb, maar als ik het leuk vind en het ook wil lukken, dan schaf ik me op termijn ook een lockmachine aan. Ik moet toch wat netter voor de dag komen nu ik veel vergader, dus ik ga het gewoon proberen!
Zie je me al lopen?
Deze heb ik geleend van de pagina van José Veldhuis, Zij is de drijvende kracht achter Lutterloh in Nederland.
Dit is de tekst die we op de rouwkaart gebruikten; de woorden zijn van Belinda Meuldijk.
Maar het is meer; vanaf vandaag moet ik verder, en proberen de draad weer op te pakken.
Straks komt er een bedrijf om de zuurstofflessen en het apparaat op te halen,en dan herinnert niets beneden meer aan de ziekte van Lief.
Ik heb flink opgeruimd de afgelopen dagen, en ook in de kasten orde op zaken gesteld, althans beneden. Boven komt wel; dat moet zijn tijd hebben.
Vanaf september heb ik geen lapje aangeraakt. De afgelopen dagen had ik best tijd, maar de zin
ontbrak. Nu vind ik het echter tijd om de draad weer op te pakken, want ik heb als geen ander ervaren hoe het naaien de gelegenheid biedt om verdriet te verwerken.
Ik heb het hier nog niet laten zien, maar in de tijd van de bestralingen in Nijmegen heb ik een periode
heel hard gewerkt aan mijn eigen Sjaantje oftewel de Dear Jane. Ik kon niet alleen heel rij G aan de lap zetten, maar ik besloot ook een begin te maken met de punten.
Ik ken mezelf redelijk goed en had bedacht dat ik -als alle rijen gemaakt zouden zijn en aan de lap
waren gezet- geen zin meer zou hebben in de punten, terwijl juist de punten de Dear Jane zo mooi maken. Al zeg ik het zelf; dat was een wijs besluit!
Tevens bepaalde ik dat de stoffen punten in de achtergrondkleur moesten zijn om de quilt straks
een rustige uitstraling te geven. Ik zag immers vele Sjaantjes voorbij komen, maar die met rustige punten vind ik persoonlijk toch altijd het mooiste!
En zo maakte ik al alle punten van de bovenrand, 7 punten van de linker rand en 5 punten van de rechterrand. Bij punt 6 ben ik blijven steken, maar dat is dan ook een rotpunt.
Dat wordt dan ook mijn doel van vandaag: punt 6 moet vandaag maar eens afgemaakt gaan worden!
Nu Sjaantje zelf te groot is om over de deur te hangen hangt de deur nu dus vol met de delen van de randen die klaar zijn. Nu wil ik dan ook bij elke nieuwe rij 4 punten naaien, zodat straks alles tegelijk klaar zal zijn. Tegelijkertijd voelt het alsof Sjaantje me door deze zware periode heen wil helpen, en me in ieder geval een stukje regelmaat en structuur wil bieden.
Ik denk dat in bed blijven liggen met de lakens over mijn hoofd niet de manier is om alles wat er gebeurd is een plaats te geven, al lijkt het soms aanlokkelijk.
Het kan ook niet, want naast het verdriet hier is er ook het verdriet in het jonge gezin, waar ze immers ook nog binnenkort afscheid moeten nemen van andere oma.
Dochterlief zal immers ook binnenkort afscheid moeten nemen van haar biologische moeder.
Ik moet dus sterk blijven en ervoor zorgen dat ze straks op mijn schouder kunnen leunen. Dat kan alleen als ik nu goed voor mezelf zorg, want als ik dat niet doe gaan ze zich ook nog zorgen maken om mij.
Natuurlijk mag ik verdriet hebben, maar het verdriet mag mij niet hebben!
Schreef ik de 15de dat ik dacht dat mijn Lief nog een paar weken bij
ons zou zijn; niets is minder waar, want op 17 september stopte hij met
ademen, bijna 14 dagen na het overlijden van schoonmama. Dochterlief en
ik waren er allebei bij, maar Lief was al een paar uur comatueus. Er zat
steeds meer tijd tussen het in- en uitademen, en tot slot stopte het
helemaal 's morgens om 10 over 8.
Het was gek, ik was 's nachts
steeds weer even terug naar bed gegaan, en dochterlief lag op de bank,
maar ik wist zeker dat Lief zou wachten tot de morgen kwam. Hij had me
de nachten ervoor steeds tegen half 6 wakker gebeld omdat hij angstig
was als het nog donker was en de dag nog moest beginnen, en dan ging ik
bij hem zitten tot hij me wegstuurde als het echt licht was geworden.
Er
viel van alles te regelen, en afgelopen donderdag hebben we in besloten
kring afscheid van Lief genomen. Hij lag thuis opgebaard, en dat vond
ik erg fijn. Alle pijn verdween uit zijn gezicht, en het was of de man
van voor hij ziek werd daar rustig lag te slapen.
Begin dit jaar
hadden we besloten dat we onze oude teckel van 15 in moesten laten
slapen, maar toen Lief ziek werd kon hij dat niet aan. Ik besloot de
teckel een dag voor de crematie in te laten slapen, want het kan nu mee
op dezelfde golf van verdriet, en ik wil niet over een tijdje weer
afscheid nemen.
Ik heb haar bij Lief in de kist gelegd, en daarna hebben we met elkaar de kist gesloten. Samen voor het laatste avontuur!
Toen
de kist uiteindelijk in de auto werd gedragen was het goed. De
genodigden konden ook hier thuis afscheid nemen, en ik had prachtige
muziek uitgezocht. De sfeer was erg fijn. Tegen 12 uur moest hij toch
echt naar het crematorium, en ik bracht hem samen met het jonge gezin
weg. De visite bleef bij mij thuis, en toen we terug kwamen dronken we
nog snel een glaasje mee en hadden we een lunch. Het weer was prachtig,
en de sfeer bijzonder goed. Lief had zich geen mooier afscheid kunnen
wensen.
Nu staat mijn huis vol bloemen: waar ik ook kijk
staat een boeket. Ik heb de kamer anders ingericht nu alle
verpleegspullen weg zijn, en ook een bank minder in de kamer gezet,
zodat ik niet steeds naar die lege plek hoef te kijken. Ik knijp mezelf
iedere morgen om te testen of ik droom, maar nee, het is echt waar dat
Lief slechts 16 dagen na de diagnose gestorven is.
Voor hem is het beter, maar oh, wat een gemis na 31 jaar samen!
Tja, ik realiseer me dat het heel stil is op mijn blog. De reden hiervan is heel droevig:
De bestralingen van mijn Lief hebben niets gebracht, en heel even krabbelde hij iets op na de laatste bestraling en wilde hij dat ik alsnog de week vakantie zou pakken in Engeland met mijn zusje die we al in januari, vóór de ellende begon, geboekt hadden.
Toen ik na een heerlijke week weer thuis kwam was het hem de avond ervoor in de rug geschoten, zei hij. De volgende dag bleef hij in bed, en hij nam steeds minder voeding. Door de bestralingen ging gewoon eten niet meer, maar hij kreeg via drinkvoeding toch elke dag ruim 2000 calorieën, maar hij ging al snel van 5 flesjes voeding naar met moeite 1 flesje per dag. Hij dronk ook niet, dus ik zag hem maar achteruit gaan.
Na 2 weken veelvuldig telefonisch overleg was hij zo verzwakt dat de ambulance Lief naar Nijmegen bracht.
Bij binnenkomst daar kwam de bestralingsarts erbij, en die zei heel zacht tegen mij: Dit voelt zó niet goed. Ik kon het alleen maar beamen. Vanaf dat ik thuis kwam uit Engeland had ik zo'n onderbuikgevoel.
Ze liet een scan maken, en daaruit bleek dat de oorspronkelijke tumor weer op dezelfde plek zit, en die blokkeert nu de slokdarm. Daarnaast zijn er uitzaaiingen, in de longen, lymfeklieren, lever, en helaas ook in de botten. Zijn rug zit vol tumoren, evenals zijn heupen en knieën.
Lief is 9 dagen verpleegd in Nijmegen, en daarna thuis gebracht door de ambulance.
We weten dat het niet lang zal gaan duren, want Lief is erg zwak.
We hadden aldoor zo'n goede hoop, maar helaas mag het niet zo zijn. Lief blijft nu thuis, want ik wil hem zelf kunnen verzorgen, natuurlijk met de nodige ondersteuning.
Vandaag zijn we gestart met slaapmedicatie via een pomp, en hopelijk kan hij overdag nog wat wakker zijn, want hij kan ons nog niet loslaten. Ik vermoed dat het niet zo lang al duren, en denk in weken.
Als er iemand verdiend had dit gevecht te winnen was het mijn Lief wel!
Soms komt alles tegelijk. Menigeen zal dat herkennen; de wasmachine begeeft het, en dan wil je de auto starten en die doet het ook niet. Dan doe je graag een kleine verwensing. Hier geen kapotte wasmachine, en de taxi komt dagelijks voorrijden voor de lange rit naar Nijmegen, dus dat is niet het probleem. Was het maar de wasmachine waar we ons druk om konden maken!
Een paar dagen voor de eerste bestraling waren we voor een laatste controle in Nijmegen, en we hadden afgesproken dochterlief op te halen bij haar biologische moeder. Haar moeder zou de uitslag krijgen van een scan die gemaakt was. Toen we aan kwamen rijden kwam dochterlief al naar buiten stormen en viel ze huilend in mijn armen. Haar moeder blijkt longkanker te hebben, in een zeer vergevorderd stadium. .Ze gaven haar hooguit een half jaar. We liepen met haar naar binnen, en we schrokken beiden van wat we zagen. Lief en ik keken elkaar aan, en dachten zo'n beetje hetzelfde: dit gaat niet lang duren.
Dochterlief is flink, maar wat een verdriet voor haar en haar gezin. De kleinkinderen zijn in de war, want dit is niet te bevatten, Andere Oma ziek en kan niet meer beter worden, en Opa ziek. Mama die veel van huis is, en dan zijn ze vaak bij ons. Bij ons is nu ook alles anders, want opa heeft moeite met praten en hij hoest veel, en dat klinkt tegenwoordig zo anders en best wel eng in de ogen van de kinderen. Niets is meer gewoon!
En zo kan het zomaar ineens voorkomen dat mijn Lief alleen in de taxi stapt, en dat kan hij natuurlijk best, maar ik vind het zo ongezellig voor hem. Ik heb soms het gevoel dat ik hem in de steek laat, maar het kan nu even niet anders. Ik doe m'n best om alle ballen in de lucht te houden, maar het eist zijn tol en ik begin me erg moe te voelen. Ik voel me ook schuldig, vooral als mijn Lief me naar de tafel wijst en zegt dat hij wel zal koken, omdat hij wil dat ik eens lekker ga zitten naaien, lezen of zomaar tv kijk naar de afleveringen van Escape to the Country van de BBC die ik dagelijks opneem.
Toch merk ik dat het naaien me iets brengt wat ik met slapen maar niet kan bewerkstelligen; ik vergeet even de wereld om me heen en krijg m'n gedachten iets beter geordend.
En zo zijn ongemerkt alle blokken van mijn Passion Sampler gemaakt en mag ik voorzichtig gaan denken hoe ik hem ga quilten en afwerken. Ik denk dat ik er een golvende border omheen ga zetten in ecru, want de blokken zelf zijn bont genoeg. Een zacht bloemetje om af te biezen, dat lijkt me wel mooi. Nou ja, ik hoef nog niet gelijk te beslissen, en suggesties zijn welkom!
, en heb ik anderhalve rij aan mijn Dear Jane kunnen zetten. Ik naai zo af en toe alsof mijn leven er van af hangt. en ben blij dat er lapjes bestaan, en vooral dat de kasten er hier vol mee liggen!
De volgende keer zal ik Sjaan even op de vloer leggen om te fotograferen, maar ze hangt nu nog even mooi te wezen op de deur. Als ik haar eraf haal, vindt mijn Lief het opeens zo kaal in huis!
Nu ik aan rij G kan beginnen zal ik haar straks dubbel moeten vouwen in de lengte, anders past ze niet meer op de deur.
De dingen die ik graag gedaan wilde hebben voor 1 juli heb ik allemaal gedaan, dus ik heb nog een paar dagen over en zal eens kijken wat ik zal gaan doen. Misschien alvast verder met de punten van de Dear Jane, of nu eindelijk het middenstuk van Getruds' Coverlet verbinden aan de rest; ik bekijk het nog wel even. Vanaf nu hou ik naald en draad weer paraat!
